Pl
Wystawa Maryi Gwardziejcowej była zbudowana wokół koncepcji retablo – ikonograficznego formatu, który tradycyjnie opowiada historie przetrwania w niebezpiecznych okolicznościach. Artystka zreinterpretowała ten obraz jako platformę do badania swoich wielowarstwowych tożsamości w kontekście «Wielkiej Ósemki» kategorii społecznych: wieku, płci, rasy, sprawności, klasy, narodowości, religii i orientacji seksualnej.
Do stworzenia ekspozycji wykorzystano intymne materiały — stare okna, zabytkowe lustra i osobiste fotografie. Te obiekty budowały sugestywną instalację i uruchamiały u widzów proces «myślenia lustrzanego», w którym ich własne odbicia wchodziły w dialog z opowieścią artystki.
Centralnym punktem wystawy był wideoperformance, w którym Gwardziecawa reinterpretowała białoruski bożonarodzeniowy obrzęd pokłonu kozie. Performance stał się metaforą delikatnej i zmiennej więzi artystki z białoruską tożsamością, szczególnie w kontekście rezygnacji z obywatelstwa w 2022 roku, i zaproponował emocjonalne badanie tego, jak wewnętrzne i zewnętrzne przemiany wpływają na poczucie przynależności.
W ekspozycji pojawiły się również wizerunki tzw. «wewnętrznych potworów» — osobistych symboli samopoznania i samotności. Artystka opisuje jednego z nich w następujący sposób: «Mój wewnętrzny potwór siedzi z rozpuszczonymi zielonymi włosami nad brzegiem rzeki. Jest mu ciepło i bezpiecznie. Figlujemy, biegamy nago po lesie. Mój wewnętrzny potwór to moja samotność i mówi mi, że powinnam częściej spacerować po lesie.» Te obrazy służyły jako kanał do medytacyjnych refleksji nad samoidentyfikacją, stratą i nowymi powiązaniami z archetypami kulturowymi i religijnymi.
Poprzez kompozycyjne powiązanie pamięci osobistej z symbolami historycznymi Gwardziecowa stworzyła swoisty «ołtarz tożsamości», który zapraszał widzów do reinterpretacji własnych narracji kulturowych i osobistych transformacji.
Maria Gwardziecowa urodziła się w Mińsku, obecnie mieszka i pracuje w Londynie (Wielka Brytania). Jej wielowarstwowa praktyka obejmuje performance, instalację, rzeźbę i wideo-art; prace często balansują na granicy między rzeczywistością a mitologią i poruszają tematy straty, bólu, feminizmu oraz trudności związanych z samookreśleniem.
