Pl
Niektóre podróże są inne. Nie zaczynają się na lotnisku ani na dworcu. Nie mają planu ani celu. Zaczynają się w chwili, gdy świat, który znaliśmy, nagle znika — i musimy nauczyć się żyć w pustce, w stanie nieważkości…
O takich podróżach opowiada «NO GRAVITY» — niezwykły wideo-tryptyk i multisensoryczna wystawa w reżyserii Piotra Janowczyka, której premiera odbyła się 30 października w warszawskim Muzeum Wolnej Białorusi.
Przy dźwiękach III Symfonii Henryka Mikołaja Góreckiego, w delikatnym półmroku, gdzie światło i cień splatają się niczym wspomnienie i nadzieja, publiczność stała się częścią opowieści o tych, którzy stracili grunt pod nogami — dosłownie i metaforycznie.
.webp)
Wśród tancerzy Polskiego Baletu Narodowego każdy ruch ma znaczenie. Każdy gest opowiada o próbie zachowania równowagi, o poszukiwaniu nadziei w świecie, który nagle przestał być bezpieczny. Skok w powietrze staje się metaforą ucieczki, ale także wiary — że można wznieść się, nawet gdy ziemia usuwa się spod nóg.
W słuchawkach słychać głosy. Prawdziwe, ciche, poruszające. Artyści, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich krajów, opowiadają o drodze — o tym, co zostawili, i o tym, co udało im się znaleźć w Polsce. Ich słowa brzmią jak modlitwa, jak echo dawnych pieśni, jak oddech świata, który wciąż szuka dla siebie miejsca.
Dziś na świecie ponad 120 milionów ludzi zmuszonych było opuścić swoje domy. Ale tutaj najważniejszy jest człowiek: jego ciało, oddech, ruch i głos. W delikatnym świetle projektora wystarczy to, by poczuć, że każda historia ucieczki jest historią nas wszystkich…
«NO GRAVITY» nie wymaga komentarza.
W tej przestrzeni osobiście zobaczyłam swoją babcię — w zimnym wagonie towarowym podczas wojny, trzymającą w ramionach moją kilkumiesięczną matkę, uciekającą przed niebezpieczeństwem. I poczułam, że każdy z nas nosi w sobie podobną historię — historię odwagi, strachu, troski o bliskich i nadziei, że na końcu tej drogi czeka nowe życie.
«NO GRAVITY» to przestrzeń ciszy, refleksji i spotkania z człowiekiem. Wystarczy wejść, usiąść, wsłuchać się w muzykę Góreckiego i opowieści artystów — pozwolić, by sztuka uniosła nas ponad ciężar codzienności i przypomniała, że współczucie jest najwyższą miarą człowieczeństwa.
Wystawa trwa do 12 listopada 2025 roku
Free Belarus Museum, ul. Foksal 11, Warszawa
Godziny otwarcia:
Wtorek–Piątek: 16:00–20:00
Sobota–Niedziela: 12:00–20:00
AUTORZY
Reżyseria i koncepcja artystyczna: Piotr Janowczyk
Choreografia: Joanna Drabik
Muzyka: Henryk Mikołaj Górecki — III Symfonia „Symfonia smutnych pieśni” op. 36 (1976), II. Lento e largo, Tranquillissimo
Operator obrazu: Mateusz Szelc
Produkcja: Fundacja Artystyczna Perform
Producent wykonawczy: Mateusz Szelc / One Light Studio
Montaż i postprodukcja: One Light Studio
Koordynacja: Agnieszka Brzezińska
Tancerze:
Jana Stangej, Patryk Walczak, Nikodem Białik, Paweł Dąbiński, Kaspar Gurczak, Oliwia Guriecka, Paulina Mager, Daria Maiewska
Światło: Oskar Nawotka (Studio ŚWIT)
Wsparcie produkcyjne: Julia Warakomska
Scenariusz-storyboard: Alicja Janowczyk
Video-backstage: Jakub Trociński
Foto-backstage: Zuzanna Arzechowska
Asystenci studia: Krystan Onisk, Jakub Trociński
Wynajem oświetlenia: CAMCAM Rental
Podłogi baletowe: Teatr STUDIO
Kostiumy: Wypożyczalnia Mundurów Współczesnych i Uniformów / Krystan Onisk, Mov_BODY Lab / Laboratorium Rejestracji Tańca
Muzyka:
Henryk Mikołaj Górecki — III Symfonia „Symfonia smutnych pieśni” op. 36 (1976), II. Lento e largo, Tranquillissimo
Symfoniczny Orkiestra Filharmonii Poznańskiej
Andrzej Borejko / dyrygent
Ewa Iżykowska / sopran
Nagranie z 4 lutego 1995 r., wydawnictwo DUX
Zdjęcia wykonano w Studio Świt w Warszawie
Wsparcie technologiczne: SONY Polska
Projekt finansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Instytutu Kreatywnych Przemysłów: Rozwój sektorów kreatywnych
Oryginalny artykuł: magazynswiat.pl
